Ks. Stanisław Kubiński - zagazowany w Dachau

Ludzie ziemi mogileńskiej
    Ks. Stanisław Kubiński - zagazowany w Dachau
    Z parafią kwieciszewską związał się w 1928 r. i do wybuchu II wojny światowej organizował życie nie tylko w parafii, ale także w całej wiosce. Dzięki jego inicjatywie powstało wiele stowarzyszeń i organizacji.

    Ksiądz Stanisław Kubiński urodził się 19 kwietnia 1888 r. w Konstantynowie k. Wyrzyska. Przyszło mu dorastać w regionie zdominowanym przez mieszkańców narodowości niemieckiej. Jego dzieciństwo i wczesna młodość przypadły na czasy walki pruskiego zaborcy z wszelkimi przejawami polskości, zarówno w życiu społecznym, gospodarczym jak i kulturalnym. Szczególny atak zaborcy wymierzony był w Kościół Katolicki, oraz szkolnictwo polskie. W tych trudnych latach dla narodu polskiego w ks. Stanisławie ukształtowało się powołanie służby dla Boga i Ojczyzny.
    Święcenia kapłańskie przyjął 19 grudnia 1914 r., kiedy w Europie trwała już I wojna światowa, a dla naszego państwa pojawiła się szansa na odzyskanie niepodległości, ponieważ zaborcy znaleźli się po przeciwstawnych stronach frontu. Ks. Stanisław jako młody kapłan był świadkiem odrodzenia się państwa polskiego w 1918 r. i zwycięstwa Powstania Wielkopolskiego w 1919 r.
    Z parafią kwieciszewską związał się w 1928 r., kiedy po śmierci wieloletniego proboszcza ks. Andrzeja Ussorowskiego został jej proboszczem. Już od pierwszych dni swojej posługi duszpasterskiej przystąpił do organizacji życia społecznego w parafii kwieciszewskiej. Był założycielem Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej, oraz Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Żeńskiej. Praca w powyższych stowarzyszeniach polegała na urządzaniu wspólnych imprez, jak: zabawy, zloty, przedstawienia, obozy, wycieczki krajoznawcze, a w przypadku młodzieży męskiej dochodziły jeszcze zawody strzeleckie. W okresie gwiazdkowym urządzano łamanie się opłatkiem i wieczorki wigilijne. Corocznie bardzo uroczyście obchodzono święto patrona młodzieży i powyższych organizacji św. Stanisława Kostki. W okresie przedwielkanocnym członkowie obu stowarzyszeń uczestniczyli w rekolekcjach. Do każdej organizacji docierało archidiecezjalne pismo Młody Hufiec. Problematyka poruszana na łamach tego miesięcznika stanowiła przedmiot dyskusji na zebraniach. Przybudówkę dla KSMŻ stanowiło koło Katolickiego Związku Polek (KZP), skupiające głównie młodzież żeńską. W jego pracy kładziono wielki nacisk na problematykę wychowania w duchu katolickim oraz obywatelskim.
    W Kwieciszewie 23 sierpnia 1936 r. odbył się bardzo uroczysty zlot wszystkich członkiń KSMŻ z powiatu mogileńskiego. W uroczystej mszy świętej wzięło udział wtedy około 2 tysiące osób, koncelebrował ją ks. Stanisław Kubiński wraz z wieloma kapłanami z parafii powiatu mogileńskiego. Ks. Stanisław był również prezesem Kółka Śpiewaczo-Muzycznego św. Cecylii, będącego chlubną wizytówką parafii kwieciszewskiej. Pod patronatem ks. Stanisława działało ponadto Katolickie Towarzystwo Robotników Polskich (KTRP) oraz Towarzystwo Czeladzi Katolickiej.  W Kwieciszewie KTRP swoją działalność prowadziło do momentu wybuchu II wojny światowej, niestety, trudna jest do ustalenia liczba jego członków. Aktywność KTRP przejawiała się w życiu towarzyskim, sprowadzającym się do urządzania zabaw tanecznych, dzielenia się opłatkiem połączonego z zabawą, podejmowania prób na amatorskiej scenie teatralnej, urządzania odczytów i pogadanek, udziału w uroczystościach kościelnych. Jako hymnu organizacja ta używała pieśni My chcemy Boga. W połowie lat 30 KTRP organizowało tzw. Tygodnie Społeczne. Poświęcane one były ukazywaniu potrzeb praktycznego realizowania wskazań encyklik papieskich w aktualnym życiu społeczno-religijnym. W Kwieciszewie na takie spotkania uczęszczało średnio około 150 mieszkańców.
    Ks. Stanisław wspierał również istniejące w Kwieciszewie świeckie organizacje społeczne, takie jak powstała w 1924 r. Ochotnicza Straż Pożarna oraz Kółko Rolnicze. Ks. Stanisław był również wyśmienitym gospodarzem parafii, to on wraz z parafianami wybudował istniejący do dnia dzisiejszego Dom Parafialny, w którym odbywały się liczne przedstawienia teatralne, koncerty i spotkania parafian.
    Po napaści wojsk niemieckich na Polskę w 1939 r., ks. Stanisław pozostał ze swoimi parafianami, pomimo tego, że ze strony Niemców groziło mu niebezpieczeństwo. Był świadkiem jak najeźdźca zlikwidował Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej i Żeńskiej oraz usunął wszystkie znajdujące się na terenie parafii krzyże jak i figury o wymowie religijnej. Za najskuteczniejszy jednak środek w walce z Kościołem władze niemieckie uznały usunięcie całego duchowieństwa narodowości polskiej i jego częściowe wyniszczenie poprzez deportację do obozów koncentracyjnych. Masowe deportacje księży z powiatu mogileńskiego gestapo przeprowadziło w trzech terminach:  w kwietniu i maju 1940 roku, oraz na początku października 1941 roku. Te masowe deportacje nie ominęły również ks. Stanisława. Został aresztowany 6 października 1941 r. i uwięziony w Lądzie n. Wartą. 30 października 1941 r. przewieziono go do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie nadano mu numer 28228. Zginął za wiarę i ojczyznę zagazowany 10 czerwca 1942 r.

Paweł Lachowicz