Próg za wysoki

Mogilno, Rynek 10
     Próg za wysoki
     To brzmi wręcz niewiarygodnie. Ale niepełnosprawna Irena Przybylska w tym roku jeszcze nie wychodziła na podwórko kamienicy, w której mieszka.

    Irena Przybylska jest osobą niepełnosprawną. Od 2000 r. choruje na reumatoidalne zapalenie stawów. Choroba, aby nie postępowała zbyt szybko, wymaga specjalnych warunków. Przede wszystkim w miejscu, w którym przebywa, powinno być sucho i ciepło. Pani Irena już jako 3,5-roczne dziecko miała wypadek i straciła część dłoni, co dzisiaj utrudnia jej poruszanie się. Posiada określony znaczny stopień niepełnosprawności i przyznaną pierwszą grupę inwalidzką.
    Zanim zachorowała, pracowała w Inowrocławiu w PKS, później w PUP w Mogilnie, a krótko przed chorobą na poczcie.
    PRZEPROWADZKA
    Do 2008 r. mieszkała na pierwszym piętrze w kamienicy przy ul. Hallera. Mieszkanie, jak dla niej samej, było znacznie za duże, gdyż miało blisko 80 m2. Ponadto wielkim utrudnieniem dla niej - ze względu na brak centralnego ogrzewania - była konieczność palenia w piecach. Nie była też w stanie tego mieszkania utrzymać finansowo. W związku z tym poczyniła starania o przyznanie jej mniejszego lokalu z zasobów komunalnych. Skutecznie w pozyskaniu nowego lokum pomagała jej przyznana przez M-GOPS w owym czasie opiekunka środowiskowa.
    W nowym mieszkaniu przy Rynku 10 zamieszkała 22 marca 2008 r. - Można by powiedzieć, że zgodę na mieszkanie podpisałam w ciemno, ponieważ ze względu na stan zdrowia nie mogłam go wcześniej zobaczyć. Opierałam się tylko na relacji i zapewnieniach ówczesnej opiekunki - opowiada naszemu reporterowi pani Irena. Z jej relacji wynika, że gdy po raz pierwszy zobaczyła mieszkanie, bardzo się rozczarowała. Mimo wszystko mieszkanie przyjęła. - Jak to mieszkanie remontowali, ówczesna moja opiekunka mówiła, że wszystko nadzoruje. I ja przyjęłam to mieszkanie, ponieważ w tamtym, jak mieszkałam, to siedziałam na tzw. walizkach - mówi Irena Przybylska.
    BARIERY
    Mieszkanie, które przygotowano dla Ireny Przybylskiej, jest niewielkie, ma zaledwie 22,2 m2. Składa się z dwóch malutkich pokoi, kuchni i łazienki. Jak na osobę samotną, zdawałoby się, że mieszkanie jest w sam raz. Jednak okazuje się, że nie dla osoby niepełnosprawnej i to poruszającej się na wózku inwalidzkim. Mieszkanie ze względu na istniejące w nim bariery architektoniczne nie jest przystosowane do zamieszkiwania w nim osoby niepełnosprawnej, a tym bardziej samotnej. Próg do mieszkania jest bardzo wysoki, do tego brodzik w łazience jest tak skonstruowany, że aby do niego wejść, trzeba wysoko podnieść nogi, co w przypadku pani Ireny jest całkowicie niemożliwe. - Do tego wszystkiego wilgoć i nieszczelne okna - mówi Irena Przybylska.
    GRZEJNIKI
    Twierdzi, że po 2 latach mieszkania w lokalu, ma tego pomału dość. Aby zapewnić ciepło w mieszkaniu - jak mówi pani Irena - administrator lokalu, którym są Mogileńskie Domy, zobowiązał się do obniżenia lokalizacji grzejników. Na dzień dzisiejszy obniżono grzejniki tylko w kuchni. Pozostałe grzejniki miały być obniżone tuż po sezonie grzewczym, czyli w kwietniu lub maju, ale tego pani Irena się jeszcze nie doczekała. - Pan Sala z Mogileńskich Domów podczas obniżania tamtych grzejników powiedział mi, że jak tylko sezon grzewczy się skończy, to obniżą również grzejnik w pokoju. Teraz są wakacje i jak dzwoniłam w lipcu powiedziano mi, że pan Sala jest na urlopie. Zadzwoniłam 1 sierpnia i usłyszałam, że teraz nie, bo mają dużo pracy, że dachy ciekną i na pewno nie zrobią mi teraz, a dopiero we wrześniu i mam się przypominać - skarży się Irena Przybylska.

    Ponadto naszą rozmówczynię przerażają kolosalne sumy, jakie musi dopłacać do centralnego ogrzewania. Jak sama mówi, kiedy odbierała mieszkanie i wiedziała, że jest w nim c.o., była bardzo zadowolona. Pierwszą zimę przeżyła. Niestety długo to nie trwało, właściwie do momentu, kiedy po pierwszej zimie otrzymała rachunki. - W tym roku było zimno i za tym idą większe opłaty. Za ogrzewanie płacę kolosalne sumy. Po rozliczeniu w ubiegłym roku miałam niedopłaty 219 zł. W tym roku sytuacja się powtarza i znowu rachunek, tym razem na 297 zł. A w mieszkaniu i tak jest zimno. Tu jest tak zimno, że podczas upałów w tym roku znajoma przychodziła do mnie się ochłodzić. Całe lato w skarpetkach w domu siedzę. Tutaj jest beton i gumolit, to co tutaj ma grzać. I jak mi nogi mają wyzdrowieć, jak do tego potrzeba ciepłego mieszkania - tłumaczy pani Irena.
    PRÓG I BRODZIK
    Dodatkowym problem dla niej jest brak możliwości wprowadzenia do mieszkania wózka inwalidzkiego. - Stoi on w kantorku na końcu korytarza, ponieważ do mieszkania nie sposób nim wjechać. A pójść po niego o własnych siłach również nie sposób - dodaje pani Irena.
    Choroba u naszej czytelniczki stopniowo postępuje. Obecnie bez podpierania nie może się poruszać. Wyjście na powietrze graniczy z cudem, gdyż bez opieki drugiej osoby nie jest w stanie nic zrobić. - Władza w nogach jest coraz gorsza. Z domu nie wychodzę, bo potrzebna jest do tego druga osoba, która by przyprowadziła wózek, posadziła mnie na nim i wówczas z domu bym wyjechała - mówi pani Irena.
    Jej zdaniem problemem jest także podwórko, które aby przejść, trzeba pokonać około 200 m pod górkę.

    - Sąsiad również jeździ na wózku, ale mieszka z synem i on go zawiezie pod górę. Skoro mam wózek, to chciałabym z niego móc korzystać. Do brodzika w łazience sama nie wejdę. Przez ten czas co tutaj mieszkam, raz się tylko w nim kąpałam. Ale pomogła mi wówczas opiekunka - dodaje pani Irena.
Sama załatwiła w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie, aby podwyższyli jej podłogę i wyrównali do progu. Niestety i na to musi poczekać, ponieważ PCPR nie ma na razie na to funduszy. - Ale pan Padoł się sprzeciwia. Tłumaczy, że muszą być warunki unijne i jak podwyższą podłogę, to wówczas będą za niskie futryny. A skoro warunki unijne nie pozwalają na podwyższenie, to czy są jakieś warunki, nawet unijne, które dopuszczają, aby osoba niepełnosprawna mogła mieszkać w takich warunkach. Aby osoba, która nie może chodzić, tyle przeszkód miała. I z progiem, i z brodzikiem, to jest bariera architektoniczna. Tutaj ani na podwórko wyjść, ani wyjrzeć przez okno, bo w koło same ściany i żywego ducha - opowiada z płaczem pani Irena.
    Płacząc mówi także, iż cieszyłaby się tylko z tego, jakby otrzymała inne mieszkanie. - Mógłby to być jeden pokój z kuchnią, z którego mogłabym sama bez niczyjej pomocy na wózku wyjechać na podwórko czy nawet do miasta. Jeszcze w tym roku nie byłam na podwórku - mówi rozgoryczona.

    RODZINA, OPIEKUNKA
    Pani Irena jest samotna, z mężem są w separacji. Otrzymuje od męża alimenty w wysokości 450 zł i to jest wszystko co ma. Na opłaty za mieszkanie otrzymuje dodatek mieszkaniowy. Jednak kiedy pojawiają się dopłaty i trzeba za nie samemu płacić, wówczas prosi o rozłożenie na raty. Jak mówi, największym dla niej problemem jest to, że mieszka sama.
    - Mam syna, ale dzisiaj jest trudno o pracę, więc pracuje w Anglii. Jest żonaty i mają dwójkę dzieci. Synowa odwiedza mnie kilka razy w tygodniu, a ma obowiązki, bo dzieci jeszcze małe, więc nie jest w stanie mi pomóc z wyjściem z domu. Boję się, że jakby mi się coś stało, nikogo koło mnie nie będzie. Synowa by mnie zabrała, ale mieszka z nimi mój mąż, bo się razem z nimi wyprowadził, więc jest to niemożliwe - opowiada pani Irena.
    Obecnie pani Irena ma nową opiekunkę, jest nią Małgorzata Zakan. W ramach swoich obowiązków przychodzi do swojej podopiecznej 3 razy w tygodniu, na 2 godziny dziennie. Dzięki niej pani Irena ma załatwione obiady z opieki społecznej. Opiekunka sprząta w mieszkaniu i robi zakupy.
    PROGU NIE PRZESKOCZY
    Irena Przybylska dodaje: - Jak będzie pan rozmawiał z panem Padołem, to na pewno będzie na mnie narzekał. Jak przychodziłam tutaj, zapytał mnie się tylko, czy tamto mieszkanie mam suche i czy za to będę w stanie płacić. Tylko to go interesowało. Jak mieszkałam na Hallera, płaciłam za mieszkanie 400 zł i jeszcze do tego piece kaflowe, więc nie było mnie stać. Ale zadłużenie jakie miałam spłaciłam. Tutaj nie zalegam z niczym, wszystkie rachunki mam na bieżąco opłacone. Powiedział mi jeszcze, że wózek mogę zostawiać za drzwiami, a jakby nawet miejsce tam było, to nie sposób w tak ciasnym korytarzu poruszać się niepełnosprawnemu - mówi pani Irena.
    Zdaniem dyrektora Mogileńskich Domów Jerzego Padoła, Irena Przybylska to mieszkanie przy Rynku 10 przyjęła i z tego co Jerzy Padoł pamięta, oglądała je wcześniej i zapewniała go, że z progiem sobie poradzi. Zdaniem dyrektora Padoła, przed wprowadzeniem się do mieszkania Ireny Przybylskiej pracownicy Mogileńskich Domów przy monitorowaniu M-GOPS przeprowadzili wszelkie pomiary odnośnie korzystania w mieszkaniu z wózka inwalidzkiego. - Wszystko było pod kontrolą. Lokal był remontowany specjalnie dla tej pani. Grzejniki są poprzerabiane, został jeszcze tylko jeden. Może rzeczywiście z czasem okazało się, że z progiem jest tej pani ciężko sobie poradzić. I tu rzeczywiście, jeżeli chciałaby być niezależna, to sama wózkiem wyjechać nie da rady - mówi Jerzy Padoł.
    Dyrektor Padoł dodaje, że Irena Przybylska nie zgłaszała mu tego problemu. - O problemie tej pani słyszę pierwszy raz od pana. Jak tylko ta pani ma jakiś problem, my się tam zjawiamy i czego sobie życzy, ma zrobione. Był problem krat, to je przerobiliśmy w ten sposób, aby mogła sobie je otwierać - mówi Jerzy Padoł.
    NIECH PISZE O ZAMIANĘ
    Mówi, że skoro mieszkanie Irenie Przybylskiej nie odpowiada, może napisać wniosek. - Z chwilą, kiedy pojawi się lokal, który by jej odpowiadał - nie widzę problemu. Proponuję również, aby pani Przybylska złożyła wniosek na zamianę mieszkania. Może znajdzie się ktoś, kto będzie chciał się zamienić - mówi dyrektor Mogileńskich Domów.
    Jeśli chodzi o podwórko, to zdaniem Jerzego Padoła teren na nim na wniosek pana Świetnickiego został utwardzony. - Można śmiało się po nim na wózku poruszać - dodał Jerzy Padoł.

Paweł Lachowicz 
Pałuki i Ziemia Mogileńska nr 966 (33/2010)