Artykuł Sponsorowany: Dwa posiłki w pracy zamiast jednego dużego obiadu

Dwa mniejsze posiłki, jeden przed południem i drugi po czternastej, u wielu osób trzymają skupienie równiej niż jeden duży obiad o trzynastej. Ta sama porcja podzielona na dwie części rzadziej kończy się sennością po jedzeniu i rzadziej wraca głodem o siedemnastej. Zmienia się rozkład, nie ilość jedzenia.

Dzień biurowy trwa zwykle osiem albo dziewięć godzin i mieści dwa naturalne szczyty pracy, jeden przed lunchem i drugi w drugiej połowie dnia. Posiłki dopasowane do tych dwóch okien wypadają inaczej niż jedzenie wciśnięte w jedyną wolną szczelinę w kalendarzu spotkań.

Duża porcja zjedzona w środku dnia obciąża trawienie akurat wtedy, gdy kalendarz przewiduje najwięcej rozmów i decyzji. Senność po jedzeniu jest częstą reakcją na obfity posiłek, zwłaszcza gdy dominują w nim węglowodany i tłuszcz. Godzinę później komfort pracy spada, choć rano wszystko szło gładko.

Drugi skutek pojawia się dopiero pod koniec dnia. Jeśli obiad wypada o trzynastej, a kolacja przychodzi po powrocie do domu, między tymi posiłkami mija sześć albo siedem godzin bez jedzenia.

• Ociężałość w środku dnia – największa porcja trafia na środek grafiku, więc opadanie z sił wypada w godzinach pracy, a nie wieczorem.
• Głód o siedemnastej – długa przerwa po obiedzie kończy się sięganiem po to, co akurat leży w kuchni biurowej albo w sklepie po drodze.
• Wieczorne dojadanie – kolacja zjedzona przy pustym żołądku bywa większa, niż była planowana, a po niej często przychodzi jeszcze przekąska przed telewizorem.
• Pomijanie przerwy – jeden posiłek dziennie łatwo przepada, gdy spotkanie się przeciąga, i wtedy pierwsze jedzenie wypada w drodze do domu.

Każdy z tych efektów wygląda na osobny problem, a wszystkie wynikają z tego samego rozkładu. Jedzenie skupione w jednym punkcie dnia zostawia po sobie zbyt długą pustkę.

Rytm dwóch posiłków mieści się w dniu biurowym najłatwiej wtedy, gdy dostają one stałe godziny, a nie wolne miejsce w kalendarzu. Sprawdza się układ około jedenastej i około wpół do trzeciej, bo obie te pory wypadają poza blokiem porannych spotkań i poza końcówką dnia. Przerwy przestają wtedy konkurować z pracą.

Ustawienie takiego rytmu wymaga trzech decyzji, najlepiej podjętych raz na cały tydzień.

1. Zablokuj dwie krótkie przerwy w kalendarzu – piętnaście i dwadzieścia minut wystarczy, a wpis w grafiku chroni je przed doklejeniem kolejnego spotkania.
2. Ustal, który posiłek jest większy – u osób pracujących do siedemnastej lepiej sprawdza się mocniejszy posiłek drugi, bo domyka dzień i zmniejsza głód po powrocie.
3. Przygotuj oba wcześniej – decyzja podjęta o jedenastej, przy otwartej skrzynce mailowej, prawie zawsze kończy się tym, co jest najbliżej biurka.

Kalendarz gęsty od spotkań nie przekreśla tego układu, tylko przesuwa jego godziny. Gdy blok rozmów zaczyna się o jedenastej, pierwszy posiłek wypada bliżej dziesiątej, a drugi po trzeciej. Liczy się odstęp między nimi, mniej więcej trzy godziny. Konkretna godzina na zegarze ma mniejsze znaczenie.

Poranny posiłek w domu pozostaje bez zmian, o ile w ogóle się pojawia. Dwa posiłki w pracy nie zastępują całego dnia, tylko porządkują tę jego część, która najczęściej wymyka się spod kontroli.

Pierwszy posiłek ma utrzymać skupienie do wczesnego popołudnia, więc lepiej działa lżejszy i wyraźnie białkowy. Drugi domyka dzień pracy i zdejmuje presję z wieczoru, więc bywa większy oraz bardziej sycący. Ten podział łatwiej zapamiętać niż listę produktów.

Ten sam układ obu porcji działa tak samo niezależnie od branży i długości dnia.

• Posiłek pierwszy, około jedenastej – źródło białka, warzywa i niewielka porcja produktu zbożowego, na przykład kasza albo pieczywo pełnoziarniste.
• Posiłek drugi, około wpół do trzeciej – pełniejszy zestaw z ciepłym daniem, w którym białko i surówka nadal zajmują większość pojemnika.
• Napoje – woda przy biurku przez cały dzień, a kawa raczej przed pierwszym posiłkiem niż zamiast niego.
• Czego unikać – słodkich przekąsek między posiłkami, bo skracają odstęp i wracają w postaci głodu po godzinie.

Taki układ da się przygotować samodzielnie, ale wymaga gotowania z wyprzedzeniem na dwa pojemniki dziennie. Gotowym wariantem tego samego rozkładu jest dieta Lunch na dzień w biurze, złożona dokładnie z dwóch posiłków, w wersji 750 albo 1000 kcal. To najmniejsza dieta w ofercie Love Catering, pomyślana pod osoby, które chcą uporządkować jedynie część dnia spędzaną w pracy. Resztę dnia planuje się nadal samodzielnie.

Adres dostawy da się zmienić z dwudniowym wyprzedzeniem, do 20:00, więc układ dom i biuro można przestawiać razem z grafikiem pracy hybrydowej.

Podwojona liczba posiłków sprawdza się w biurze otwartym tylko wtedy, gdy nie przeszkadza osobom siedzącym obok. Największe zastrzeżenia budzą zapach i czas zajmowania wspólnej kuchni. Oba da się rozwiązać doborem dań.

Kilka zasad wystarcza, żeby posiłek przy biurku przestał być tematem rozmów w zespole.

• Ryba i kapusta w domu – dania o intensywnym zapachu zostaw na kolację, bo w biurze otwartym rozchodzą się na całe piętro.
• Sosy osobno – rzadki sos w tym samym pojemniku co sałata kończy się plamą na klawiaturze i rozmiękłym daniem.
• Jeden pojemnik na posiłek – zestaw rozłożony na trzy naczynia zajmuje pół biurka i wydłuża sprzątanie.
• Sztućce zawsze przy sobie – szuflada w kuchni biurowej bywa pusta akurat wtedy, gdy przerwa trwa piętnaście minut.
• Krótkie mycie od razu – opłukany pojemnik nie zostaje w torbie do wieczora i nie wraca następnego dnia z zapachem.

Czas przygotowania też ma znaczenie, bo druga przerwa często wypada między dwoma spotkaniami. Danie wymagające podgrzewania przez pięć minut i przełożenia na talerz zjada połowę tej przerwy. Jedzenie, które trafia z lodówki na biurko w dwie minuty, znacznie częściej zostaje zjedzone o zaplanowanej porze.

Posiłek zjedzony poza biurkiem, choćby przy oknie na korytarzu, daje dodatkowo krótką przerwę od ekranu. Sama zmiana miejsca ogranicza odpowiadanie na wiadomości z widelcem w ręku.

Rozbicie jedzenia na dwie porcje służy przede wszystkim osobom, które pracują długo i kończą dzień po siedemnastej. Jeden pełny obiad pozostaje dobrym wyborem tam, gdzie dzień jest krótszy albo praca męcząca fizycznie. Wybór zależy od godzin pracy i od tego, jak wygląda popołudnie.

Podział bywa dość wyraźny, gdy spojrzeć na sam rozkład dnia.

• Dwa posiłki pasują – przy dniu ośmiogodzinnym lub dłuższym, gęstym kalendarzu spotkań i wieczornym dojadaniu, które wraca mimo dobrych intencji.
• Dwa posiłki pasują też – osobom, które jedzą pierwszy posiłek jeszcze w domu i potrzebują uporządkować wyłącznie środek dnia.
• Jeden obiad wystarczy – przy pracy do piętnastej, gdy pełny posiłek i tak wypada niedługo po powrocie.
• Jeden obiad wystarczy też – przy pracy z dużym wysiłkiem fizycznym, gdzie mniejsze porcje po prostu nie nasycają.

Bywa też, że sam podział nie wystarcza, bo pierwszy posiłek jest zbyt mały. Wtedy głód wraca po godzinie i cały układ rozsypuje się na przekąski. Dwa posiłki mają dzielić dzienną porcję na pół, a nie zmniejszać ją przy okazji.

Rozstrzygnięcie przynosi tydzień próby. Jeśli po pięciu dniach z dwoma posiłkami znika popołudniowy spadek energii, a wieczór przestaje zaczynać się od szukania czegoś w lodówce, układ się sprawdził. Jeśli nic się nie zmienia, przyczyna leży gdzie indziej niż w liczbie posiłków, częściej w śnie albo w wielkości kolacji.

Artykuł sponsorowany