Setka na karku pani Kazimiery

Jubilatka Kazimiera Deskiewicz w otoczeniu rodziny: syna Marka i jego żony Ireny, córki Anny, chrześniaczki Jolanty Kwapiszewskiej i jej męża Jerzego, przedstawicieli władz gminy z wójtem Zbysławem Woźniakowskim i sekretarzem Grażyną Leśniewską, radnym powiatowym Andrzejem Siwkiem, sołtysem Wójcina Haliną Płachcińską oraz uczennic miejscowej Szkoły Podstawowej Zuzanny Żuchowskiej, Anieli Purgat i nauczycielki Renaty Podhorodeckiej

     fot. Paweł Lachowicz

Wójcin, 100 lat, Kazimiera Deskiewicz
     Setka na karku pani Kazimiery
    Dwieście lat - usłyszała we wtorek z ust rodziny, uczennic miejscowej Szkoły Podstawowej i przedstawicieli władz gminy Kazimiera Deskiewicz z Wójcina.

     100 lat temu w Rzadkwinie (gm. Strzelno) przyszła na świat mieszkanka Wójcina (gm. Jeziora Wielkie) Kazimiera Deskiewicz. Z tej okazji dokładnie w setną rocznicę urodzin, we wtorek 28 stycznia szacowną jubilatkę odwiedzili m.in. przedstawiciele władz gminy z wójtem Zbysławem Woźniakowskim i sekretarzem Grażyną Leśniewską, radna Grażyna Zwolińska, sołtys Wójcina Halina Płachcińska, radny powiatowy Andrzej Siwek oraz uczennice miejscowej Szkoły Podstawowej Zuzanna Żuchowska i Aniela Purgat z nauczycielką Renatą Podhorodecką. Wszyscy złożyli jubilatce urodzinowe życzenia oraz wręczyli bukiety kwiatów. Dostojna Jubilatka otrzymała także okolicznościowe życzenia, które nadesłane zostały z kancelarii premiera Polski Donalda Tuska i wojewody kujawsko-pomorskiego Ewy Mes. W uroczystości urodzinowej uczestniczyli też syn Marek z żoną Ireną, córka Anna Słowik oraz chrześniaczka pani Kazimiery Jolanta Kwapiszewska z mężem Jerzym.
     Kazimiera Deskiewicz z domu Barczak urodziła się 28 stycznia 1914 r. w Rzadkwinie (gm. Strzelno). Miała jeszcze 9 rodzeństwa. Jednak jej setnych urodzin doczekał tylko mieszkający w Strzelnie brat Franciszek Barczak. Edukację szkolną rozpoczęła w Szkole Powszechnej w Rzadkwinie. Uczęszczała na prowadzone przy kościele przez proboszcza Sołtysińskiego kursy dla młodzieży, w tym kursy szycia, gotowania, wyszywania, pielęgnacji ogródków przydomowych. Działała też w parafialnym kółku teatralnym. Jednocześnie pomagała rodzicom w gospodarstwie. Od początku tkwiła w niej dusza artystki. Bardzo lubiła wiersze. Recytowała często wiersze Norwida i Słowackiego.
     Od 1934 r. aż do wybuchu wojny pracowała u ciotki jako modystka w sklepie z kapeluszami w Strzelnie. W czasie wojny pracowała u Niemca jako gospodyni domowa. Po wojnie, w 1947 r. poślubiła Ignacego Deskiewicza. Mieszkali wówczas w Bolesławcu na Dolnym Śląsku, tam urodziły się ich dzieci Marek, Anna, Stanisław i Michał. W 1953 r. wraz z mężem i dziećmi powróciła w rodzinne strony. Pan Ignacy pochodził z kupieckiej rodziny, pracował w handlu, do przejścia na emeryturę prowadził sklep w Wójcinie, gdzie rodzina Deskiewiczów osiedliła się w 1953 r. Tutaj pani Kazimiera mieszka do dnia dzisiejszego.
     32 lata temu, w 1982 roku zmarł jej mąż. Jej dzieci po usamodzielnieniu rozjechały się po Polsce. Córka Anna Słowik mieszka w Mogilnie, syn Stanisław mieszka w Zbąszyniu, a Michał w Zakopanem. Pani Kazimiera mieszka w jednym domu, w budynku po byłej szkole podstawowej z synem Markiem i jego żoną Ireną. Pani Kazimiera zajmuje górę, a rodzina pana Marka dół budynku. Doczekała się 12 wnucząt i 10 prawnucząt.
     Rodzina twierdzi, że pani Kazimiera jest wspaniałym, dobrym człowiekiem. Zawsze była pogodna i wszystkim niezwykle życzliwa. Jej do niedawna snute opowieści były dla rodziny prawdziwymi lekcjami żywej historii. - Mama zawsze prowadziła dom otwarty. We wakacje do naszego domu zjeżdżała się cała rodzina. Każde wakacje było tutaj pełno dzieciarni - opowiada pan Marek.
     Od pewnego czasu pani Kazimiera mało rozmawia. Lubi, gdy zajmuje się nią jedna osoba. Obecnie pani Kazimiera więcej czasu spędza w łóżku i dużo śpi. Nie interesuje ją ani radio, ani telewizja. Zasiada jednak z rodziną do wspólnych posiłków. - Zje praktycznie wszystko co jej podamy. Nie jest wybredna. Najbardziej lubi gotowane klopsiki, ziemniaki duszone i buraczki. Chętnie zjada gotowaną rybę. Gdy coś nie bardzo jej smakuje bardzo się krzywi. Ostatnio zauważyliśmy, że nie smakuje jej biały ser, taki typu grani, za którym wcześniej wręcz przepadała. W dziennym jadłospisie nie może zabraknąć szklanki naturalnej kawy - opowiada córka Anna.
     Gdy miała 97 lat rodzina nagrywała na taśmy, jak mówiła wiersze i śpiewała piosenki z lat swojej młodości. - Czasami mama dostaje takiego, jak to mówi młodzież powera i wtedy mówi bez przerwy 24 godziny non stop. Mówi wszystko co pamięta i sprzed wojny i innych czasów - opowiada syn Marek.
     O tym, że całe życie tkwiła w niej dusza artystki świadczyć może fakt, że do późnej starości recytowała wiersze Norwida i Słowackiego, które miała opanowane na perfekt.
Po śmierci męża, gdy miała 68 lat sama nauczyła się grać na pianinie. Grała różne melodie na organach elektronicznych. Jej wielkim hobby była uprawa kwiatów, których w jej domu była niezliczona ilość. Kiedy miała 85 lat obudziła się u niej wena malarska. - Ni z  tego, ni owego wzięła pędzelek, a że ja malowałem, to przeglądała albumy i tak jakoś ją to pociągnęło. Tak, że przez 4 lata około 200 prac namalowała. Wcześniej, jak wychowywała dzieci, prowadziła dom, to nie miała na to czasu, dopiero jak została sama mogła sobie pozwolić na wszystko - dodaje pan Marek. Prace, szczególnie pejzaże zdobią ściany jej mieszkania.
     Kazimiera Deskiewicz jest jedną z najstarszych mieszkanek gminy Jeziora Wielkie. Starsza od niej jest tylko pani Stanisława Kowalewska z Wójcina, która 8 października 2013 roku skończyła 102 lata. W dzień urodzin, Jubilatka odebrała moc życzeń od rodziny, przyjaciół i władz gminy. Natomiast w sobotę 1 lutego odbędzie się wielka rodzinna uroczystość z okazji setnych urodzin Jubilatki, która zaplanowana jest w Gościńcu Bajka w Strzelnie.
     Do życzeń z racji zacnego jubileuszu dołącza się redakcja Pałuk.

Paweł Lachowicz
Pałuki i Ziemia Mogileńska nr 1146 (5/2014)