Zmarł Kazimierz Woźniecki

Z żałobnej karty
     Zmarł Kazimierz Woźniecki
    Kazimierz Woźniecki był głównym animatorem powojennego życia artystycznego w Jeziorach Wielkich. Urodził się 24 stycznia 1916 roku w Bławatach (gm. Strzelno). Z muzyką związany był od najmłodszych lat. Już jako dwunastoletni chłopiec uczył się muzyki, początkowo u prywatnych nauczycieli. Pierwszym instrumentem, na którym grał, była harmonia ręczna tzw. eolina, a następnym skrzypce. W Jeziorach Wielkich zamieszkał wraz z matką w 1930 r. Tutaj uczęszczał na kursy w zakresie siedmioklasowej szkoły powszechnej.

     W tym samym czasie pobierał naukę w Kujawskiej Szkole Muzycznej w Inowrocławiu. W wieku 21 lat został delegowany przez kierownictwo jeziorańskiej szkoły powszechnej na wakacyjny kurs dla dyrygentów chórów, który zorganizowany był w Wojewódzkim Domu Kultury w Bydgoszczy. W roku szkolnym 1937/1938 został dyrygentem chóru i prelegentem pogadanek muzycznych na kursie wieczorowym dla dorosłych i młodzieży, zorganizowanym przy Szkole Powszechnej w Jeziorach Wielkich.8 sierpnia 1944 r., podobnie jak wielu innych mieszkańców Jezior Wielkich, został wywieziony na tzw. okopy do Wąsewa k. Radziejowa. Tam kopał rowy przeciwczołgowe w okolicznych wsiach. Po wejściu do Polski Armii Radzieckiej, 17 stycznia 1945 r. uciekł przed nadchodzącym frontem radzieckim i powrócił piechotą do Jezior Wielkich. Bezpośrednio po wyzwoleniu Jezior Wielkich spod okupacji niemieckiej - 20 stycznia 1945 r. - zgłosił się do pracy w charakterze nauczyciela w Powszechnej Szkole Publicznej w Jeziorach Wielkich, gdzie na początku z powodu braku nauczycieli nauczał wszystkich przedmiotów, a później tylko muzyki.

     17 marca 1945 r. w USC w Strzelnie poślubił Zofię z domu Badyna. Ślub kościelny zawarli w kościele pw. Św. Michała Archanioła w Siedlimowie. Kazimierz Woźniecki wraz z małżonką zamieszkali wówczas w Jeziorach Wielkich wynajmując mieszkanie od Rozalii i Józefa Graczyków. W związku z tym, że wynagrodzenie nauczycielskie nie było wystarczające dla utrzymania rodziny, Kazimierz Woźniecki 1 sierpnia 1947 r. rozpoczął pracę jako pracownik administracyjny w Państwowym Gospodarstwie Rolnym. Tam pracował do 28 lutego 1957 r. Od 1 marca do 30 września 1957 r. był zastępcą kierownika gorzelni w Lubstówku, należącej do Gospodarstwa Rolnego w Golejewie. Zwolnił się na własną prośbę, gdyż niesamowicie absorbowała go budowa własnego domu, która zajęła Kazimierzowi Woźnieckiemu i jego żonie Zofii w sumie 2 lata. W domu tym mieszkał do śmierci.
     W 1951 r. ukończył w Otwocku Wielkim kurs pierwszego stopnia dla instruktorów muzycznych ruchu amatorskiego. Wcześniej ukończył także kursy w Szkole Instruktorów Muzycznych Ludowego Instytutu Muzycznego w Łodzi, uprawniające do przystąpienia do egzaminu końcowego w Otwocku Wielkim. Wykształcenie zawodowe Kazimierz Woźniecki uzupełnił w 1969 r. kończąc Państwowe Zaoczne Studium Oświaty i Kultury Dorosłych w Warszawie.
     Pracę zawodową dopełniała miłość do muzyki, która towarzyszyła mu w każdym dniu życia. Od września 1945 roku angażował się w działalność Stowarzyszenia Młodzieży Męskiej i Żeńskiej Harmonia, którego celem było szerzenie polskiej kultury wśród wsi przez dawanie sztuk teatralnych, publicznych występów chóru i orkiestry. Był także instruktorem zajęć świetlicowych dla młodzieży w świetlicy gromadzkiej w Jeziorach Wielkich. Od 30 października 1958 r. był instruktorem i kapelmistrzem orkiestry dętej przy Powiatowym Domu Kultury w Mogilnie. W latach 1969-1975 prowadził orkiestrę dętą w mogileńskim Technikum Drogowym, a od 1972 do 1975 był kierownikiem artystycznym w Nauczycielskim Klubie Dyrygentów w Mogilnie. Ponadto od 1 września 1958 r. prowadził zajęcia pozalekcyjne jako instruktor muzyczny w szkołach podstawowych w Mogilnie, Jeziorach Wielkich, Kwieciszewie, Gębicach, Wójcinie, Krzywym Kolanie, Siedlimowie i Rzeszynie. Przez 53 lata, od września 1945 r. do stycznia 1998 r. nieprzerwanie prowadził orkiestrę dętą w Jeziorach Wielkich, której był założycielem.
     Kazimierz Woźniecki był także współzałożycielem Zespołu Folklorystycznego Jezioranie. Jako ceniony w środowisku animator życia kulturalnego i świetny nauczyciel został poproszony przez młodzież szkolną o przygotowanie muzycznej oprawy dożynek wiejskich. Ten, jak się później okazało, jeden występ, dał początek zespołowi, który pod nazwą Zespół Folklorystyczny Jezioranie istnieje do dziś. Ze względu na dużą liczbę członków i podział zespołu na kapelę oraz część śpiewającą i tańczącą, kierownictwo zostało również podzielone. Kazimierz Woźniecki został instruktorem kapeli folklorystycznej, natomiast opiekę nad resztą zespołu objęła jego synowa Dorota Woźniecka.
     Kazimierz Woźniecki przeszedł na zasłużoną emeryturę w 1976 r. Nadal jednak był aktywnym animatorem życia kulturalnego i nauczycielem młodych pokoleń muzyków. Do 1982 roku życia pełnił funkcję instruktora zespołów muzycznych działających przy Gminnym Ośrodku Kultury Strażak w Jeziorach Wielkich.
     Innym zespołem, którego pomysłodawcą, założycielem i kapelmistrzem był Kazimierz Woźniecki, był Zespół Estradowy Odeon. Zespół oficjalną działalność rozpoczął 1 stycznia 1988 r. Z zachowanych źródeł wynika, iż pomysł utworzenia zespołu estradowego pojawił się już w 1976 r. Na podstawie zachowanej notatki sporządzonej przez kapelmistrza 27 stycznia tegoż roku wynika, iż zespół Odeon miał składać się z dziesięciu muzyków grających na różnych instrumentach. Sprawa realizacji doczekała się dopiero dwanaście lat później. W 1989 r. Kazimierz Woźniecki w Dzienniku Zajęć Zespołu Estradowego Odeon napisał: „Utworzenie przy tutejszym Gminnym Ośrodku Kultury takiego typu orkiestry jest podyktowane potrzebą przyjścia tej młodzieży z pomocą, by mogła ona prezentować i rozwijać swoje umiejętności, równocześnie przyczyniając się do podnoszenia kultury w środowisku”. Zespół Estradowy Odeon istniał 9 lat i zakończył swoją działalność z końcem 1996 roku.
     Oprócz muzyki, wielką pasją pana Kazimierza było pszczelarstwo. 15 kwietnia 1978 r. otrzymał tytuł mistrza w zawodzie pszczelarza, a 11 listopada tego roku uzyskał tytuł rzeczoznawcy pszczelarskiego.
     W swoim bogatym artystycznie życiu Kazimierz Woźniecki został uhonorowany wieloma odznaczeniami. W 1976 r. za długoletnią, nienaganną pracę pedagogiczną został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W tym samym roku otrzymał także Złotą Odznakę ZNP. Za działalność w OSP otrzymał Złoty Medal za Zasługi dla Pożarnictwa (1980), odznakę Wzorowy Strażak (1984), Medal Srebrny za Zasługi dla Pożarnictwa (1985), Odznakę za Współzawodnictwo (1986), Złoty Znak Związku (1989), godność Członka Honorowego Związku za wybitne zasługi dla rozwoju Strażactwa Ochotniczego i Ochrony Przeciwpożarowej w PRL (1989), Medal Honorowy im. Bolesława Chomicza w uznaniu szczególnych zasług dla rozwoju i umacniania Związku Ochotniczych Straży Pożarnych. Władze państwowe doceniły również jego działalność na niwie kulturalnej. W 2010 roku Kazimierz Woźniecki otrzymał Odznakę Honorową - Zasłużony dla Kultury Polskiej nadaną przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
     Pomimo tak wielkiego zaangażowania społecznego, Kazimierz Woźniecki znajdował jeszcze czas na amatorskie, zespołowe muzykowanie na zabawach, wieczorkach, czy weselach. Grał z wieloma muzykami - amatorami z Jezior Wielkich, Kuśnierza, Wronowych, Strzelna, Mogilna, Wilczyna, Skulska, Bydgoszczy i Inowrocławia.
     W 1964 r. stworzył własny, rodzinny zespół muzyczny. Grali w nim synowie Ryszard i Ireneusz, a później synowa Irena, żona Ryszarda. Zespół był bardzo popularny, a swą działalność zakończył w 1983 r.
     Kazimierz Woźniecki zmarł w nocy 5 października. W styczniu skończył 96 lat. Pozostawił pogrążoną w smutku rodzinę, w tym żonę Zofię i dzieci Ryszarda, Ireneusza i Grażynę oraz pięcioro wnucząt Beatę, Małgorzatę, Mariusza, Wojciecha, Joannę i sześcioro prawnucząt Jakuba, Zuzannę, Aleksandrę, Igora, Huberta i Oskara.

     Zdjęcia z uroczystości pogrzebowej i film w zakładce Filmy.

Paweł Lachowicz
Pałuki i Ziemia Mogileńska nr 1078 (41/2012)

Historię życia i działalności Kazimierza Woźnieckiego spisałem m.in. na podstawie opracowania jego wnuczki Joanny Leśniewskiej - Kowalskiej pt. „Kazimierz Woźniecki - muzyk, nauczyciel, animator życia kulturalnego” zamieszczonego w zbiorze studiów pod redakcją Rafała Budnego i Pawła Politowskiego „Amatorski ruch artystyczny na Ziemi Jeziorańskiej po drugiej wojnie światowej”, wydaną przez GOKiR w Jeziorach Wielkich i koło PTH w Strzelnie Oddział PTH w Inowrocławiu w 2011 r.

Inne teksty o Kazimierzu Woźnieckim:

Z kujawskich odchodzę stron